this is goodbye

"ένα τέλος απαρηγόρητο, μαρμαρωμένο βασίλεμα κάποιου Σεπτεμβρίου..."

s'agapw, m'akous?

Νομίζω χρειάζομαι καμιά δεκαρία συνεδρίες ψυχανάλυση με θέμα: σε ποιον θέλω να δώσω το link μου. Γιατί δεν το έχω δώσει σε κανέναν ακόμα; Πόσο θα βαρύνει κάθε λέξη που θα γράφω μετά;
Ίσως αν έκανα μια λίστα. Οι "καλοί" και οι "κακοί". Τα θέματα ταμπού. Η πιθανή σύνδεση των καλών με τους κακούς. Άγχος. Edit.
Αγάπη μου...μου έχεις δώσει τη λύση. Μέχρι να ανακαλύψεις την τεχνολογία, δε θα χρησιμοποιούμε πια Internet. Θα διακτινιζόμαστε.
Αγάπη μου...ψέματα σου είπα σήμερα. Μου λείπεις αφόρητα. Ήθελα τόσο πολύ να στο πω, αλλά κρατήθηκα. Είναι μέρος του σχεδίου μου. Αρχίδια σχέδιο. Edit.

paei kairos

Χτύπησα την πόρτα σου. Πάει καιρός. Σαν να είχα όλη τη ζωή μες στα χέρια μου. Πλαστελίνη. Προτίμησα να μείνω παιδί και απόρησα με τη δύναμη, είπα να το θυμάμαι. Δε μου χρειάστηκε πουθενά ως τώρα. Αντιθέτως. Κλείνω τα μάτια και κάνω ένα βήμα μπροστά.

Σε παρατηρούσα. Μαγεμένη και χωρίς πλήρη αίσθηση της κατάστασης. Έχω πει πολλά από τότε αλλά ακόμα δεν έχω αποφασίσει. Γιατί ξέρω πως δε θα με πιστέψεις. Γιατί ξέρω ότι δε σε νοιάζει. Δεν έχω τι να σου πουλήσω πια. Πάντα με καταλάβαινες. Θα με λυπόσουν. Και θα με δικαιολογούσες. Πάντα από απόσταση.

Ας συμφωνήσουμε να πούμε πως ήταν μια δοκιμή και για τους δυο μας. Όχι, όχι δοκιμή για μένα. Ήθελα να με σώσεις. Να μου μιλήσεις για τον εαυτό μου.

Μου φτάνει που ξέρω ότι τα σκέφτηκες όλα. Και αποφάσισες. Και αποφάσισα. Δεν ήθελα να σωθώ.

it still hurts sometimes...

Υπάρχουν αισθήματα χειροπιαστά - μπορείς να τα δεις, να τα πιάσεις. Λες "έζησα αυτό" και μιλάς για το παρελθόν σαν να πέρασε. Όμως κάποιες στιγμές, κάποιες σκέψεις, είναι σα να άφησες το σώμα σου εκτεθειμένο στον πάγο.Ή στη φωτιά. Μερικά κύτταρα δε θα επανέλθουν ποτέ. Μισός πρέπει να συνεχίσεις. Σα να κουβαλάς κάτω από τα ρούχα σου, σε σημείο που κανείς δεν μπορεί να τη δει, μια πληγή. Κι όταν γυρνάς βράδυ στο σπίτι και γδύνεσαι βρίσκεις πάντα λίγες σταγόνες αίμα στα ρούχα. Είναι πάντα εκεί. Κι αιμορραγεί ακόμα.

Μήπως όμως όλα ειναι παιχνίδια της σκέψης; Μια περιορισμένη δυνατότητα του μυαλού; Αδυναμία να θυμηθείς.....κι αδυναμία να ξεχάσεις. Μια αίσθηση που δε φεύγει. Έτσι απλά.
Ποτέ δεν είναι αργά λένε κι όμως ό,τι συμβαίνει είναι τελεσίδικο. Προσπαθώ να διώξω το άγγιγμά σου από πάνω μου αλλά δε γίνεται. Κι ας έχουν περάσει χρόνια...

Ίσως να γελούσα τώρα, αν δε σε είχα γνωρίσει ποτέ. Πρωινό Κυριακής σε ένα ηλιόλουστο δωμάτιο θα γελούσα με χαζά αστεία. Ευτυχισμένη, όπως δε θα γίνω ποτέ.