αηδία

Πέρασαν τρεις μήνες.
Και γύρισα.
Για να βρω λέξεις να εκφράζουν την αηδία.
Κακώς. Ήθελα τόσες φορές να βρω όμορφες λέξεις.

Πόσα πράγματα δεν πρόλαβα να σου πω. Πόσο σε θαύμαζα.
Πόσο πληγώθηκα που κατάλαβα ότι δε σταμάτησες ποτέ να πονάς.
Πόσο μ'αρέσει να αράζουμε τα βράδια παρέα.
Πόσες φορές με έχει σώσει η μουσική εδώ, στη μέση του πουθενά.
Πόσο μου έχει λείψει η θάλασσα, πιο πολύ από όλα.
Πόσο γουστάρω να κλείνω την πόρτα του δωματίου ΜΟΥ και να ακουμπάω με την πλάτη, αφήνοντάς τους όλους απέξω.
Πόση δύναμη μου δίνει η εικόνα σου όταν κλείνω τα μάτια...

Κι όμως... μόνο η αηδία με έκανε να γυρίσω.
Δεν έχω τα βιβλία μου μαζί... μισή ήρθα... αλλά είχα πει να το θυμάμαι...
μερικοί άνθρωποι δεν μπορούν να δουν το πράσινο χρώμα. Απλά δεν μπορούν.
Περαστικά.