ypervoles...
"Σ' ένα μονάχα σημείο αισθάνομαι ανώτερος από το σύνολο των ανθρώπων. Είμαι, μαζί, πιο ελεύθερος και πιο υποταγμένος απ' όσο τολμάνε να είναι. Όλοι σχεδόν, παραγνωρίζουνε τη σωστή ελευθερία τους και την πραγματική τους δουλεία. Καταριούνται τις αλυσίδες τους. Άλλες φορές, φαίνονται σα να καμαρώνουν γι' αυτές. Από την άλλη μεριά, ο καιρός κυλάει μέσα σε μια μάταιη αναρχία. Δεν ξέρουνε να πλέξουνε για τον εαυτό τους τον πιο ελαφρύ ζυγό. Όσο για μένα, αναζήτησα την ελευθερία πιο πολύ από τη δύναμη, και τη δύναμη μόνο γιατί ως ένα σημείο ευνοεί την ελευθερία. Αυτό που μ' ενδιέφερε, δεν ήταν μια φιλοσοφία του ελεύθερου ανθρώπου (όλοι όσοι το επιχειρήσανε με κάναν να πλήττω), αλλά μια τακτική: ήθελα να βρω τον αρμό όπου αρθρώνεται η θέλησή μας με το πεπρωμένο, όπου συμπράττει, η πειθαρχία, αντί να την αναχαιτίζει, με τη φύση. (...)
Και έτσι, μ' ένα μίγμα από επιφύλαξη και από θράσος, από υποταγή και από προσεκτικά εναρμονισμένη εξέγερση, από υπερβολικές απαιτήσεις και φρόνιμους συμβιβασμούς, έφτασα σιγά σιγά στο σημείο να δεχτώ τον εαυτό μου."
Το σκεφτόμουν στη δουλειά. Από το πρωί.
Προσπαθώ να παίξω με τις σκέψεις μου για να περάσει ο καιρός. Εγώ, που τόσο φοβάμαι να περάσει ο καιρός... Όλα γίνονται. Μέσα στο κακόγουστο κτίριο του Βωβού, μπροστά σε ένα πληκτρολόγιο που κανείς ποτέ δεν έγραψε μια πρόταση. Μόνο νούμερα και σκόρπιες λέξεις.
Πού και πού γίνεται κανένα ατύχημα και σηκωνόμαστε να δούμε. Καλά έλεγε ο Αδριανόπουλος να μην υπάρχουν τζάμια. Πέφτει η αποδοτικότητα. Και κόκκινο χρώμα στις τουαλέτες για να μην αντέχεις να μείνεις πολύ.
Δωρεάν κόκκινα κουτάκια παντού...
Και κόκκινες σκέψεις που πραγματικά δε θα αντέχατε.
Το highlight της ημέρας μου ίσως ήταν ένα πτώμα.
Άλλο, εκτός από το δικό μου.

