"Όπου να' ναι θα χωρίσουμε... Θα με ξεχάσεις. Θ' αφήνεις τα γράμματά μου πεταμένα...αναπάντητα. Θα σου στέλνω ποιήματα και ίσως ν' απαντήσεις μ' ένα καρτ-ποστάλ. Αλλά γι' αυτό σ'αγαπώ. Θα προτείνω συνάντηση κάτω από ένα ρολόι, σ' ένα σταθμό. Θα περιμένω και δεν θα έρθεις. Γι' αυτό σ' αγαπώ. Αθώος και ανύποπτος, θα με ξεχάσεις εντελώς, θα χαθείς από τη ζωή μου. Κι εγώ θα μπω, κι ας φαίνεται απίστευτο, στη ζωή άλλων. Τούτο είναι μια περιπέτεια μόνο, ένα πρελούδιο μόνο. Γιατί αισθάνομαι ήδη πως πράγματα που θολά μόνο συλλάβαμε, πλησιάζουν... Όσοι με καταφρόνησαν θ' αναγνωρίσουν την κυριαρχία μου. Αλλά κάποιος μυστηριώδης νόμος της ύπαρξής μου ορίζει πως η κυριαρχία μου και η εξουσία μου δεν αρκούν. Θ' αναζητώ πάντα τη μόνωση πίσω από τραβηγμένες κουρτίνες. Θα θέλω λόγια που ψιθυρίζονται κατ' ιδίαν. Φεύγω λοιπόν, με αβεβαιότητα, αλλά και έξαρση. Με φόβο πως θα πονέσω στο μέλλον αφόρητα, κι ωστόσο, με την πεποίθηση πως, μετά από πολλές δοκιμασίες και βάσανα, θα νικήσω, ναι, δεν γίνεται παρά να βρω τελικά αυτό που γυρεύω."
