it still hurts sometimes...

Υπάρχουν αισθήματα χειροπιαστά - μπορείς να τα δεις, να τα πιάσεις. Λες "έζησα αυτό" και μιλάς για το παρελθόν σαν να πέρασε. Όμως κάποιες στιγμές, κάποιες σκέψεις, είναι σα να άφησες το σώμα σου εκτεθειμένο στον πάγο.Ή στη φωτιά. Μερικά κύτταρα δε θα επανέλθουν ποτέ. Μισός πρέπει να συνεχίσεις. Σα να κουβαλάς κάτω από τα ρούχα σου, σε σημείο που κανείς δεν μπορεί να τη δει, μια πληγή. Κι όταν γυρνάς βράδυ στο σπίτι και γδύνεσαι βρίσκεις πάντα λίγες σταγόνες αίμα στα ρούχα. Είναι πάντα εκεί. Κι αιμορραγεί ακόμα.

Μήπως όμως όλα ειναι παιχνίδια της σκέψης; Μια περιορισμένη δυνατότητα του μυαλού; Αδυναμία να θυμηθείς.....κι αδυναμία να ξεχάσεις. Μια αίσθηση που δε φεύγει. Έτσι απλά.
Ποτέ δεν είναι αργά λένε κι όμως ό,τι συμβαίνει είναι τελεσίδικο. Προσπαθώ να διώξω το άγγιγμά σου από πάνω μου αλλά δε γίνεται. Κι ας έχουν περάσει χρόνια...

Ίσως να γελούσα τώρα, αν δε σε είχα γνωρίσει ποτέ. Πρωινό Κυριακής σε ένα ηλιόλουστο δωμάτιο θα γελούσα με χαζά αστεία. Ευτυχισμένη, όπως δε θα γίνω ποτέ.