warmin up

Η αδιαφορία μου για την πραγματικότητα κλονίστηκε επικίνδυνα τις τελευταίες μέρες.
Αλλά το κρίσιμο σημείο δεν ξεπεράστηκε. Δε θα πω ούτε λέξη.

Χτίζω σιγά σιγά την ανεξαρτησία μου και το απολαμβάνω. Μέχρι την επόμενη διάψευση - που όλο καί κάποιος με έχει ενημερώσει ότι θα συμβεί αλλά θα φροντίσω να φανεί σαν έκπληξη.

Μέσα στο άγχος και την ταλαιπωρία του τελευταίου μήνα, κάτι τέλειωσε. Πολύ πολιτισμένα, όπως του άξιζε. Κι αυτό δεν το λέω για καλό.

P.S. Αυτό είναι που λένε "σχέση ζωής"; Θα βρούμε τις ισορροπίες μας σιγά σιγά. Σ'ευχαριστώ που "είσαι πάντα δίπλα μου".

mr.X's office

Είσαι όλοι οι άνθρωποι που έχεις γνωρίσει, είπες.
Είσαι λίγο εγώ. Είμαι λίγο εσύ.

Κι αυτό είναι το μόνο που με κρατάει, για να μπορώ να πω αντίο.
Θα τα ξαναπούμε...

charisma

γίνεσαι 22.

είναι αστείο. σαν τη λι του καβαδία. από ποιο κόσμο;

μίλα μου. γιατί τελειώνει ο καιρός.

και θα σε χάσω. όπως έχασα εκείνον. κάθε μέρα ήταν εκεί... στη ρουτίνα μου... και την έκανε όμορφη. ήξερα όλα τα ρούχα του, πότε έκλαιγε τα βράδια... και μετά...

θέλω ένα σπίτι απέναντι από το σπίτι σου. να ζούμε τις ζωές μας. χωριστά. παράλληλα.

θέλω ένα σπίτι απέναντι από το σπίτι σου.

να σε βλέπω όταν θα ξυπνάς από το ανοιχτό παράθυρο.

και να μου φτάνει.

ποιον κοροϊδεύώ;

prospatheia no13.239.816

Προσπαθώ.

Να αντιμετωπίσω αυτά που με δυσκολεύουν.

Όχι τα πολύ δύσκολα, μη φανταστείς. Τα σέβομαι αρκετά για να μην προσπαθήσω καν.

Αλλά ο καθένας έχει τα δικά του.

Βλέπεις το μοτίβο της ζωής σου να επαναλαμβάνεται...μία, δύο....άπειρες φορές.

Και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι ίσως υπάρχει μια αιτία πίσω από όλα αυτά.

Ίσως να μην πιάνεις ούτε το μέσο όρο, αδιανόητο; Ίσως τελικά το EQ να μην είναι δικαιολογία των ηλίθιων, ίσως το κομπιουτεράκι σου να μην έχει τη λύση για τα πάντα.

Δε με πειράζει η αποτυχία. Αλλά νιώθω ένοχη που έχω απόθεμα ανεκμετάλλευτης ενέργειας.

Και έχω περάσει τόσο χρόνο να σε σκέφτομαι. Σπατάλη...

Ας κάνω κάτι χρήσιμο για λίγο.

Ούτως ή άλλως, από όλα, πιο πολύ έχει σχέση με σένα.

Η μεγαλύτερη αποτυχία μου.

Έστω ότι υπάρχει ακόμα καιρός λοιπόν...

that's it

και λες τόσο μπορώ.
αυτός είμαι.
δεν μπορώ να δουλέψω περισσότερο.
δεν έχω άλλα αστεία.
δεν μπορώ να μη σε σκέφτομαι.

και δε θέλω να γίνω καλύτερος.

εγώ έφτασα ως εδώ.

helloooooo

- you are a freak....!
- so, is that bad?
- only if you don't share it...

μετράω τις μέρες πια.
αλλά ίσως και όχι.

αηδία

Πέρασαν τρεις μήνες.
Και γύρισα.
Για να βρω λέξεις να εκφράζουν την αηδία.
Κακώς. Ήθελα τόσες φορές να βρω όμορφες λέξεις.

Πόσα πράγματα δεν πρόλαβα να σου πω. Πόσο σε θαύμαζα.
Πόσο πληγώθηκα που κατάλαβα ότι δε σταμάτησες ποτέ να πονάς.
Πόσο μ'αρέσει να αράζουμε τα βράδια παρέα.
Πόσες φορές με έχει σώσει η μουσική εδώ, στη μέση του πουθενά.
Πόσο μου έχει λείψει η θάλασσα, πιο πολύ από όλα.
Πόσο γουστάρω να κλείνω την πόρτα του δωματίου ΜΟΥ και να ακουμπάω με την πλάτη, αφήνοντάς τους όλους απέξω.
Πόση δύναμη μου δίνει η εικόνα σου όταν κλείνω τα μάτια...

Κι όμως... μόνο η αηδία με έκανε να γυρίσω.
Δεν έχω τα βιβλία μου μαζί... μισή ήρθα... αλλά είχα πει να το θυμάμαι...
μερικοί άνθρωποι δεν μπορούν να δουν το πράσινο χρώμα. Απλά δεν μπορούν.
Περαστικά.