panw se mia tainia

Πας να δεις μια ταινία. Ή κοιτάς έναν πίνακα.
Μια μελωδία, ένα βιβλίο, ένα συναίσθημα.
Δε θέλω να το μοιραστώ.
Ούτε να το εξηγήσω.
Τα κρατάω ακατέργαστα, σε θερμοκρασία σοκ, στα ντουλαπάκια του μυαλού μου. Αχρείαστα να’ναι, λέω, θα έχω χάσει το πολύ καμιά 20αριά €.

Κι όμως όταν τα ξεχνάς σε θυμούνται, και επιστρέφουν.
Χρειάστηκαν δέκα χρόνια για να κλείσω τα μάτια μου και να ακούσω τη μελωδία του Πιοβάνι στο πιο μοναχικό τοπίο που έχω δει.
Ακατανόητες φράσεις του Έλιοτ γυρνάνε στο μυαλό μου, μέχρι τη στιγμή που τις βλέπω μπροστά μου ζωντανές.
Άλλα συναισθήματα τα φυλάω ακόμα, κάποια ξέρω ότι θα τα χρειαστώ στο μέλλον, και φοβάμαι. Σαν να με περιμένουν στη γωνία χαμογελώντας.

Λίγα έρχονται εκ των υστέρων, να καλύψουν το κενό, ζητώντας συγγνώμη για την καθυστέρηση.

Κι είναι και κάποια άλλα που σου παρουσιάζονται σαν μια αιώνια αλήθεια.
Σου εξηγούνε τον εαυτό σου κι εσύ κάθεσαι κι ακούς.
Συμβαίνει σπάνια αλλά συμβαίνει.

Σσσσς…..
non, rien de rien…
σσσσς, άκου…
non, je ne regrette rien…