tag:blogger.com,1999:blog-313254592011-04-22T06:25:28.241+03:00"τη νυχτα αυτη τη λετε εσεις φωτια, μα εγω τη λεω δεντρο...οι μερες που λαχταρησα θα 'ρθουν...εγω τη λεω δεντρο"khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.comBlogger281100tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-39761589558287105802008-12-11T14:21:00.004+02:002008-12-12T13:36:28.741+02:00Η αδιαφορία μου για την πραγματικότητα κλονίστηκε επικίνδυνα τις τελευταίες μέρες.<br />Αλλά το κρίσιμο σημείο δεν ξεπεράστηκε. Δε θα πω ούτε λέξη.<br /><br />Χτίζω σιγά σιγά την ανεξαρτησία μου και το απολαμβάνω. Μέχρι την επόμενη διάψευση - που όλο καί κάποιος με έχει ενημερώσει ότι θα συμβεί αλλά θα φροντίσω να φανεί σαν έκπληξη.<br /><br />Μέσα στο άγχος και την ταλαιπωρία του τελευταίου μήνα, κάτι τέλειωσε. Πολύ πολιτισμένα, όπως του άξιζε. Κι αυτό δεν το λέω για καλό.<br /><br />P.S. Αυτό είναι που λένε "σχέση ζωής"; Θα βρούμε τις ισορροπίες μας σιγά σιγά. Σ'ευχαριστώ που "είσαι πάντα δίπλα μου".<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-3976158955828710580?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-62502194645608326492008-08-03T01:42:00.003+03:002008-08-03T01:45:36.662+03:00Είσαι όλοι οι άνθρωποι που έχεις γνωρίσει, είπες.<br />Είσαι λίγο εγώ. Είμαι λίγο εσύ.<br /><br />Κι αυτό είναι το μόνο που με κρατάει, για να μπορώ να πω αντίο.<br />Θα τα ξαναπούμε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-6250219464560832649?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-68200678818946193442008-03-04T00:10:00.007+02:002008-12-13T05:14:37.238+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_nxMRtHVoWIQ/R8x9cjV7hwI/AAAAAAAAAA0/ilj3qBacpaA/s1600-h/it_wasn__t_me_by_TrixyPixie.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5173648001418888962" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_nxMRtHVoWIQ/R8x9cjV7hwI/AAAAAAAAAA0/ilj3qBacpaA/s320/it_wasn__t_me_by_TrixyPixie.jpg" border="0" /></a><br /><div>γίνεσαι 22.</div><div>είναι αστείο. σαν τη λι του καβαδία. από ποιο κόσμο;</div><div></div><br /><div>μίλα μου. γιατί τελειώνει ο καιρός. </div><br /><div>και θα σε χάσω. όπως έχασα εκείνον. κάθε μέρα ήταν εκεί... στη ρουτίνα μου... και την έκανε όμορφη. ήξερα όλα τα ρούχα του, πότε έκλαιγε τα βράδια... και μετά...</div><div></div><br /><div>θέλω ένα σπίτι απέναντι από το σπίτι σου. να ζούμε τις ζωές μας. χωριστά. παράλληλα.</div><div>θέλω ένα σπίτι απέναντι από το σπίτι σου.</div><div>να σε βλέπω όταν θα ξυπνάς από το ανοιχτό παράθυρο.</div><br /><div>και να μου φτάνει.</div><div></div><br /><div></div><br /><div>ποιον κοροϊδεύώ;</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-6820067881894619344?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-66182676532671386152008-02-21T03:44:00.003+02:002008-02-21T03:55:40.971+02:00<div align="justify">Προσπαθώ.</div><div align="justify">Να αντιμετωπίσω αυτά που με δυσκολεύουν.</div><div align="justify">Όχι τα πολύ δύσκολα, μη φανταστείς. Τα σέβομαι αρκετά για να μην προσπαθήσω καν.</div><div align="justify">Αλλά ο καθένας έχει τα δικά του.</div><div align="justify">Βλέπεις το μοτίβο της ζωής σου να επαναλαμβάνεται...μία, δύο....άπειρες φορές.</div><div align="justify">Και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι ίσως υπάρχει μια αιτία πίσω από όλα αυτά.</div><div align="justify">Ίσως να μην πιάνεις ούτε το μέσο όρο, αδιανόητο; Ίσως τελικά το EQ να μην είναι δικαιολογία των ηλίθιων, ίσως το κομπιουτεράκι σου να μην έχει τη λύση για τα πάντα.</div><div align="justify">Δε με πειράζει η αποτυχία. Αλλά νιώθω ένοχη που έχω απόθεμα ανεκμετάλλευτης ενέργειας.</div><div align="justify">Και έχω περάσει τόσο χρόνο να σε σκέφτομαι. Σπατάλη...</div><div align="justify">Ας κάνω κάτι χρήσιμο για λίγο. </div><div align="justify">Ούτως ή άλλως, από όλα, πιο πολύ έχει σχέση με σένα. </div><div align="justify">Η μεγαλύτερη αποτυχία μου.</div><div align="justify">Έστω ότι υπάρχει ακόμα καιρός λοιπόν...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-6618267653267138615?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-69958379286184876522007-12-19T01:22:00.000+02:002008-12-13T05:14:37.351+02:00<p align="left"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_nxMRtHVoWIQ/R2hXhxWU9_I/AAAAAAAAAAs/qwzRq0RhzPE/s1600-h/Take_me_out_of_this_madness_II_by_cyanest.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145458811965077490" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_nxMRtHVoWIQ/R2hXhxWU9_I/AAAAAAAAAAs/qwzRq0RhzPE/s320/Take_me_out_of_this_madness_II_by_cyanest.jpg" border="0" /></a></p>και λες τόσο μπορώ.<br />αυτός είμαι.<br />δεν μπορώ να δουλέψω περισσότερο.<br />δεν έχω άλλα αστεία.<br />δεν μπορώ να μη σε σκέφτομαι.<br /><br />και δε θέλω να γίνω καλύτερος.<br /><div align="center"> </div><div align="center"><strong>εγώ έφτασα ως εδώ</strong>.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-6995837928618487652?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-20020896400784704182007-11-23T23:00:00.000+02:002007-11-23T23:02:39.758+02:00- you are a freak....!<br />- so, is that bad?<br />- only if you don't share it...<br /><br />μετράω τις μέρες πια.<br />αλλά ίσως και όχι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-2002089640078470418?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-1774470292216535272007-11-10T21:52:00.000+02:002007-11-10T22:01:18.180+02:00Πέρασαν τρεις μήνες.<br />Και γύρισα.<br />Για να βρω λέξεις να εκφράζουν την αηδία.<br />Κακώς. Ήθελα τόσες φορές να βρω όμορφες λέξεις.<br /><br />Πόσα πράγματα δεν πρόλαβα να σου πω. Πόσο σε θαύμαζα.<br />Πόσο πληγώθηκα που κατάλαβα ότι δε σταμάτησες ποτέ να πονάς.<br />Πόσο μ'αρέσει να αράζουμε τα βράδια παρέα.<br />Πόσες φορές με έχει σώσει η μουσική εδώ, στη μέση του πουθενά.<br />Πόσο μου έχει λείψει η θάλασσα, πιο πολύ από όλα.<br />Πόσο γουστάρω να κλείνω την πόρτα του δωματίου ΜΟΥ και να ακουμπάω με την πλάτη, αφήνοντάς τους όλους απέξω.<br />Πόση δύναμη μου δίνει η εικόνα σου όταν κλείνω τα μάτια...<br /><br />Κι όμως... μόνο η αηδία με έκανε να γυρίσω.<br />Δεν έχω τα βιβλία μου μαζί... μισή ήρθα... αλλά είχα πει να το θυμάμαι...<br />μερικοί άνθρωποι δεν μπορούν να δουν το πράσινο χρώμα. Απλά δεν μπορούν.<br />Περαστικά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-177447029221653527?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-79584058171494248622007-08-06T15:44:00.000+03:002008-12-13T05:14:37.584+02:00<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_nxMRtHVoWIQ/RrcYsUfIelI/AAAAAAAAAAk/-0X8kkZDMco/s1600-h/The_Way_Down_by_gilad.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5095568653085604434" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_nxMRtHVoWIQ/RrcYsUfIelI/AAAAAAAAAAk/-0X8kkZDMco/s320/The_Way_Down_by_gilad.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;color:#cc66cc;"><em>Αν σου δώσω 20€ θα μου πεις πως μ'αγαπάς;</em></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-7958405817149424862?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-60754704346196654182007-06-01T16:43:00.000+03:002008-12-13T05:14:37.794+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_nxMRtHVoWIQ/RmAqQD2gWVI/AAAAAAAAAAM/gPU9AL1Qwfw/s1600-h/An_heartbreak_in_the_sky_by_kil1k.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071099635819370834" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_nxMRtHVoWIQ/RmAqQD2gWVI/AAAAAAAAAAM/gPU9AL1Qwfw/s320/An_heartbreak_in_the_sky_by_kil1k.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Μη αναστρέψιμος.</div><div>Δηλαδή, νεκρός.</div><div>Δε δέχομαι τίποτα λιγότερο.</div><br /><div>Αλλιώς κούνα τον κώλο σου... μαλάκα τεμπέλη βολεψάκια!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-6075470434619665418?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-55378274282656504692007-05-01T22:15:00.000+03:002008-12-13T05:14:38.162+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_nxMRtHVoWIQ/RmAtjD2gWWI/AAAAAAAAAAU/KeDnbezX2Gc/s1600-h/Red_Rose_by_darklylit.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071103260771768674" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_nxMRtHVoWIQ/RmAtjD2gWWI/AAAAAAAAAAU/KeDnbezX2Gc/s320/Red_Rose_by_darklylit.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>αναμνήσεις στο replay.<br />ξανά και ξάνά.<br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;">πόσο μου είχες λείψει...</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-5537827428265650469?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-31230075077133718992007-04-21T15:59:00.000+03:002007-04-21T16:00:33.977+03:00Πας να δεις μια ταινία. Ή κοιτάς έναν πίνακα.<br />Μια μελωδία, ένα βιβλίο, ένα συναίσθημα.<br />Δε θέλω να το μοιραστώ.<br />Ούτε να το εξηγήσω.<br />Τα κρατάω ακατέργαστα, σε θερμοκρασία σοκ, στα ντουλαπάκια του μυαλού μου. Αχρείαστα να’ναι, λέω, θα έχω χάσει το πολύ καμιά 20αριά €.<br /><br />Κι όμως όταν τα ξεχνάς σε θυμούνται, και επιστρέφουν.<br />Χρειάστηκαν δέκα χρόνια για να κλείσω τα μάτια μου και να ακούσω τη μελωδία του Πιοβάνι στο πιο μοναχικό τοπίο που έχω δει.<br />Ακατανόητες φράσεις του Έλιοτ γυρνάνε στο μυαλό μου, μέχρι τη στιγμή που τις βλέπω μπροστά μου ζωντανές.<br />Άλλα συναισθήματα τα φυλάω ακόμα, κάποια ξέρω ότι θα τα χρειαστώ στο μέλλον, και φοβάμαι. Σαν να με περιμένουν στη γωνία χαμογελώντας.<br /><br />Λίγα έρχονται εκ των υστέρων, να καλύψουν το κενό, ζητώντας συγγνώμη για την καθυστέρηση.<br /><br />Κι είναι και κάποια άλλα που σου παρουσιάζονται σαν μια αιώνια αλήθεια.<br />Σου εξηγούνε τον εαυτό σου κι εσύ κάθεσαι κι ακούς.<br />Συμβαίνει σπάνια αλλά συμβαίνει.<br /><br />Σσσσς…..<br /><strong><em>non, rien de rien…</em><br /></strong>σσσσς, άκου…<br /><em><strong>non, je ne regrette rien…</strong></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-3123007507713371899?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-56617537556871973942007-03-26T20:39:00.000+03:002007-03-26T21:20:01.987+03:00<div align="justify">"Σ' ένα μονάχα σημείο αισθάνομαι ανώτερος από το σύνολο των ανθρώπων. Είμαι, μαζί, πιο ελεύθερος και πιο υποταγμένος απ' όσο τολμάνε να είναι. Όλοι σχεδόν, παραγνωρίζουνε τη σωστή ελευθερία τους και την πραγματική τους δουλεία. Καταριούνται τις αλυσίδες τους. Άλλες φορές, φαίνονται σα να καμαρώνουν γι' αυτές. Από την άλλη μεριά, ο καιρός κυλάει μέσα σε μια μάταιη αναρχία. Δεν ξέρουνε να πλέξουνε για τον εαυτό τους τον πιο ελαφρύ ζυγό. Όσο για μένα, αναζήτησα την ελευθερία πιο πολύ από τη δύναμη, και τη δύναμη μόνο γιατί ως ένα σημείο ευνοεί την ελευθερία. Αυτό που μ' ενδιέφερε, δεν ήταν μια φιλοσοφία του ελεύθερου ανθρώπου (όλοι όσοι το επιχειρήσανε με κάναν να πλήττω), αλλά μια τακτική: ήθελα να βρω τον αρμό όπου αρθρώνεται η θέλησή μας με το πεπρωμένο, όπου συμπράττει, η πειθαρχία, αντί να την αναχαιτίζει, με τη φύση. (...)</div><div align="justify">Και έτσι, μ' ένα μίγμα από επιφύλαξη και από θράσος, από υποταγή και από προσεκτικά εναρμονισμένη εξέγερση, από υπερβολικές απαιτήσεις και φρόνιμους συμβιβασμούς, έφτασα σιγά σιγά στο σημείο να δεχτώ τον εαυτό μου."</div><div align="justify"></div><div align="justify">Το σκεφτόμουν στη δουλειά. Από το πρωί.</div><div align="justify">Προσπαθώ να παίξω με τις σκέψεις μου για να περάσει ο καιρός. Εγώ, που τόσο φοβάμαι να περάσει ο καιρός... Όλα γίνονται. Μέσα στο κακόγουστο κτίριο του Βωβού, μπροστά σε ένα πληκτρολόγιο που κανείς ποτέ δεν έγραψε μια πρόταση. Μόνο νούμερα και σκόρπιες λέξεις. </div><div align="justify">Πού και πού γίνεται κανένα ατύχημα και σηκωνόμαστε να δούμε. Καλά έλεγε ο Αδριανόπουλος να μην υπάρχουν τζάμια. Πέφτει η αποδοτικότητα. Και κόκκινο χρώμα στις <span style="color:#cc0000;">τουαλέτες</span> για να μην αντέχεις να μείνεις πολύ.</div><div align="justify">Δωρεάν κόκκινα <span style="color:#cc0000;">κουτάκια</span> παντού...</div><div align="justify">Και κόκκινες <span style="color:#cc0000;"><strong>σκέψεις</strong></span> που πραγματικά δε θα αντέχατε.</div><div align="justify">Το highlight της ημέρας μου ίσως ήταν ένα πτώμα. </div><div align="justify">Άλλο, εκτός από το δικό μου.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-5661753755687197394?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-35327366411835640212007-03-23T21:45:00.000+02:002007-03-23T22:01:11.910+02:00Το "αίσθημα της αυτοσυντήρησης".<br />Ακούστηκε σαν προσβολή.<br />Ίσως ήταν απλά μια πρόκληση που τυχαία χτύπησε φλέβα.<br />Μάλλον, για να αντηχεί μετά από τόσα χρόνια...<br />Τι να σημαίνει;<br />"Εκ του ασφαλούς";<br />Όχι, όχι. Απαντάω με σιγουριά. Όχι εκ του ασφαλούς.<br />Σημαίνει πλησιάζω αλλά προσεκτικά.<br />Ίσως.<br />Σημαίνει φοβάμαι.<br />Πιθανότατα.<br />Σημαίνει το μετάνιωσα.<br />Χίλιες φορές.<br />Σημαίνει δεν ξεχνάω. Ούτε για μια στιγμή. Αλλά κάνω πως ξεχνάω.<br />Σημαίνει σε ξεγέλασα.<br />Σημαίνει αγοράζω.<br />Τo go.<br />Σημαίνει πρέπει να φύγω.<br />Σημαίνει θα υποφέρω.<br />Ναι, ναι, αυτό σημαίνει, θα υποφέρω.<br /><br />Σημαίνει δε θα μάθω ποτέ.<br /><br />Λάθος έκανες.<br />Ξέρω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-3532736641183564021?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-1174252138947551852007-03-18T23:53:00.000+02:002008-12-13T05:14:38.450+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_nxMRtHVoWIQ/RmAyyj2gWXI/AAAAAAAAAAc/v-FeXTUqXBk/s1600-h/Surrender_by_remnantrising.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071109024617879922" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_nxMRtHVoWIQ/RmAyyj2gWXI/AAAAAAAAAAc/v-FeXTUqXBk/s320/Surrender_by_remnantrising.jpg" border="0" /></a> <div align="center">Φίλε μου....τραντάζει το αίμα την καρδιά μου.</div><div align="center">Η φοβερή τόλμη μιας στιγμής παραδομού</div><div align="center">που η εποχή της φρόνησης ποτέ δε θ'αναιρέσει.</div><div align="center">Μ'αυτή, μόνο μ'αυτή, έχουμε υπάρξει.</div><br /><div align="center"></div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-117425213894755185?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-1170977180675073852007-02-09T01:21:00.000+02:002007-02-09T01:26:20.686+02:00Μαθαίνω διάφορα.<br />Και συνειδητοποιώ. Πράγματα που είχα προσπαθήσει να καταλάβω χρόνια. Λύνονται σε μια στιγμή, άθελά μου.<br />Η στιγμή της συνειδητοποίησης αξίζει όσο χίλιες προσευχές. Πόσο δίκιο είχε.<br />Μου λείπει κάτι που δεν είχα ποτέ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-117097718067507385?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-1169937858482733752007-01-28T00:34:00.000+02:002007-05-01T22:15:05.187+03:00<div align="justify">Πάντα είχα μια απορία. Γιατί π.χ. στο σινεμά στις αγγλόφωνες ταινίες ενώ όλοι διαβάζουν τους υπότιτλους πιο νωρίς, περιμένουν να γελάσουν όταν ειπωθεί το αστείο???</div><div align="justify"><em>Και επίσης γιατί γελάνε με βλακείες? :)</em></div><div align="justify"><em></em></div><div align="justify"><em>Εδώ και πολλά χρόνια δεν παίρνω πια κωμωδίες να δω στο dvd, γιατί οι περισσότερες απλά δεν παλέυονται!!</em></div><div align="justify"><em>Χτες όμως είδα το life of brian.</em></div><div align="justify"><em>thank god for small mercies</em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-116993785848273375?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-1169852314865867032007-01-27T00:36:00.000+02:002007-05-01T22:15:45.780+03:00<div align="justify">Τίποτα το ιδιαίτερο. Καθημερινοί φόβοι και μικρά προβλήματα. Η ζωή μου. Κάτι πάντα δεν πάει καλά. Αυτό το κάτι που θα υπάρχει πάντα για να με κρατάει από το να γίνω χαζοχαρούμενη. Ή για να είμαι ειλικρινής, απλά χαρούμενη. Αυτό το "απειροελάχιστο εμπόδιο" που λέει ο Σεφέρης, αν θέλω να κολακεύομαι ότι είναι κάτι παραπάνω από απλή...γκρίνια! </div><div align="justify">Γαμώτο, έχω πει τόσες φορές πως πρέπει να σταματήσω να γκρινιάζω αλλά δε γίνεται. Έχω ταλέντο! Γι' αυτό μη μου δίνεις σημασία, με παρασύρουν οι λέξεις καμιά φορά. Και οι χαζοαμερικάνικες ταινίες που βλέπω τα βράδια. Όλα είναι πια τόσο φυσιολογικά, σχεδόν βαρετά. Και ο αλγόριθμος της σκέψης μου, μια γραμμική εξίσωση. </div><div align="justify">Έκλεισα τα μάτια μου σήμερα καθώς τρέχαμε στην παραλιακή και μύρισα τη θάλασσα. Και ήταν αρκετό.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-116985231486586703?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-1165531673006973332006-12-08T00:40:00.000+02:002006-12-08T00:47:53.016+02:00-Love does not end just because you stop seeing each other.<br />-<span style="color:#6600cc;"><strong>That's not my kind of love</strong></span>.<br />-Maybe there's no other kind.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-116553167300697333?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-1165451913509531862006-12-07T02:13:00.000+02:002006-12-07T02:41:41.623+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5837/3383/1600/973044/??-203-688-41.jpg"></a><br /><div align="justify"><span style="color:#cccccc;">"Όπου να' ναι θα χωρίσουμε... Θα με ξεχάσεις. Θ' αφήνεις τα γράμματά μου πεταμένα...αναπάντητα. Θα σου στέλνω ποιήματα και ίσως ν' απαντήσεις μ' ένα καρτ-ποστάλ. Αλλά <span style="font-size:180%;">γι' αυτό σ'αγαπώ</span>. Θα προτείνω συνάντηση κάτω από ένα ρολόι, σ' ένα σταθμό. Θα περιμένω και δεν θα έρθεις. <span style="font-size:180%;">Γι' αυτό σ' αγαπώ</span>. Αθώος και ανύποπτος, θα με ξεχάσεις εντελώς, θα χαθείς από τη ζωή μου. Κι εγώ θα μπω, κι ας φαίνεται απίστευτο, στη ζωή άλλων. Τούτο είναι μια περιπέτεια μόνο, ένα πρελούδιο μόνο. Γιατί αισθάνομαι ήδη πως πράγματα που θολά μόνο συλλάβαμε, πλησιάζουν... Όσοι με καταφρόνησαν θ' αναγνωρίσουν την κυριαρχία μου. Αλλά κάποιος μυστηριώδης νόμος της ύπαρξής μου ορίζει πως η κυριαρχία μου και η εξουσία μου δεν αρκούν. Θ' αναζητώ πάντα τη μόνωση πίσω από τραβηγμένες κουρτίνες. Θα θέλω λόγια που ψιθυρίζονται κατ' ιδίαν. <span style="font-size:180%;">Φεύγω λοιπόν</span>, με αβεβαιότητα, αλλά και έξαρση. Με φόβο πως θα πονέσω στο μέλλον αφόρητα, κι ωστόσο, με την πεποίθηση πως, μετά από πολλές δοκιμασίες και βάσανα, <span style="font-size:180%;">θα νικήσω</span>, ναι, δεν γίνεται παρά να βρω τελικά αυτό που γυρεύω."</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-116545191350953186?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-1160777876958671612006-10-14T01:16:00.000+03:002006-12-07T02:43:20.506+02:00I've had a perfectly wonderful evening.<br /><br />But this wasn't it! (G.M.)<br /><br />Σκατόκαιρος!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-116077787695867161?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-1160749931211277082006-10-13T17:12:00.000+03:002006-10-13T17:32:11.216+03:00<div align="justify">Σαββατοκύριακο εκδρομούλα, να δω φίλους. Σάββατο στο Βόλο, αγαπημένη πόλη. Όλες βασικά - το ταξίδι είναι αυτοσκοπός. Πόσο μάλλον όταν υπάρχει θάλασσα! Και συναισθηματικό δέσιμο! Και τσιπουρομεζέδες!</div><div align="justify">Δεν υπάρχει πιο ωραία στιγμή από το πρωινό ξύπνημα όταν ετοιμάζεσαι για ταξίδι. "Στραβά ξυπνάω ένα πρωί, πνιγμένος στη ρουτίνα, βουτάω την κιθάρα μου και φεύγω απο την Αθήνα..." - κάπως έτσι! Το θέμα είναι ποιος θα τολμήσει να μη γυρίσει. Εκεί σε θέλω! Δύσκολα τα πράγματα, όταν δεις το όνειρό σου με ανοιχτά μάτια. Δεν έχω τα κότσια. Όχι ακόμα τουλάχιστον!</div><div align="justify">Σου γκρινιάζω συνέχεια ότι μου λείπεις. Φοβάμαι γιατί ξέρω ότι δεν έχω να περιμένω τίποτα που θα μας φέρει πιο κοντά. Να μου πεις...από πότε η απόσταση μετριέται με χιλιόμετρα; Άσε με! Αγνόησέ με. Και περίμενέ με.... Θα τα καταφέρω!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-116074993121127708?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-1158272540126362942006-09-15T01:19:00.000+03:002006-09-15T20:29:50.866+03:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5837/3383/1600/??-201-979-14.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5837/3383/320/%3F%3F-201-979-14.jpg" border="0" /></a><br /><p><span style="color:#cc0000;"><strong></strong></span></p><p></p><br /><span style="color:#cc0000;"><strong> "ένα τέλος απαρηγόρητο, </strong></span><span style="color:#cc0000;"><strong>μαρμαρωμένο βασίλεμα κάποιου Σεπτεμβρίου..."</strong></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-115827254012636294?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-1158101575608473672006-09-13T01:34:00.000+03:002006-09-13T17:10:44.176+03:00Νομίζω χρειάζομαι καμιά δεκαρία συνεδρίες ψυχανάλυση με θέμα: σε ποιον θέλω να δώσω το link μου. Γιατί δεν το έχω δώσει σε κανέναν ακόμα; Πόσο θα βαρύνει κάθε λέξη που θα γράφω μετά;<br />Ίσως αν έκανα μια λίστα. Οι "καλοί" και οι "κακοί". Τα θέματα ταμπού. Η πιθανή σύνδεση των καλών με τους κακούς. Άγχος. Edit.<br />Αγάπη μου...μου έχεις δώσει τη λύση. Μέχρι να ανακαλύψεις την τεχνολογία, δε θα χρησιμοποιούμε πια Internet. Θα διακτινιζόμαστε.<br />Αγάπη μου...ψέματα σου είπα σήμερα. Μου λείπεις αφόρητα. Ήθελα τόσο πολύ να στο πω, αλλά κρατήθηκα. Είναι μέρος του σχεδίου μου. Αρχίδια σχέδιο. Edit.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-115810157560847367?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-1157848041272295752006-09-10T03:15:00.000+03:002006-09-10T03:27:21.280+03:00Χτύπησα την πόρτα σου. Πάει καιρός. Σαν να είχα όλη τη ζωή μες στα χέρια μου. Πλαστελίνη. Προτίμησα να μείνω παιδί και απόρησα με τη δύναμη, είπα να το θυμάμαι. Δε μου χρειάστηκε πουθενά ως τώρα. Αντιθέτως. Κλείνω τα μάτια και κάνω ένα βήμα μπροστά.<br /><br />Σε παρατηρούσα. Μαγεμένη και χωρίς πλήρη αίσθηση της κατάστασης. Έχω πει πολλά από τότε αλλά ακόμα δεν έχω αποφασίσει. Γιατί ξέρω πως δε θα με πιστέψεις. Γιατί ξέρω ότι δε σε νοιάζει. Δεν έχω τι να σου πουλήσω πια. Πάντα με καταλάβαινες. Θα με λυπόσουν. Και θα με δικαιολογούσες. Πάντα από απόσταση.<br /><br />Ας συμφωνήσουμε να πούμε πως ήταν μια δοκιμή και για τους δυο μας. Όχι, όχι δοκιμή για μένα. Ήθελα να με σώσεις. Να μου μιλήσεις για τον εαυτό μου.<br /><br />Μου φτάνει που ξέρω ότι τα σκέφτηκες όλα. Και αποφάσισες. Και αποφάσισα. Δεν ήθελα να σωθώ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-115784804127229575?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-1157846865342798782006-09-10T02:49:00.000+03:002006-09-13T01:34:08.960+03:00Υπάρχουν αισθήματα χειροπιαστά - μπορείς να τα δεις, να τα πιάσεις. Λες "έζησα αυτό" και μιλάς για το παρελθόν σαν να πέρασε. Όμως κάποιες στιγμές, κάποιες σκέψεις, είναι σα να άφησες το σώμα σου εκτεθειμένο στον πάγο.Ή στη φωτιά. Μερικά κύτταρα δε θα επανέλθουν ποτέ. Μισός πρέπει να συνεχίσεις. Σα να κουβαλάς κάτω από τα ρούχα σου, σε σημείο που κανείς δεν μπορεί να τη δει, μια πληγή. Κι όταν γυρνάς βράδυ στο σπίτι και γδύνεσαι βρίσκεις πάντα λίγες σταγόνες αίμα στα ρούχα. Είναι πάντα εκεί. Κι αιμορραγεί ακόμα.<br /><br />Μήπως όμως όλα ειναι παιχνίδια της σκέψης; Μια περιορισμένη δυνατότητα του μυαλού; Αδυναμία να θυμηθείς.....κι αδυναμία να ξεχάσεις. Μια αίσθηση που δε φεύγει. Έτσι απλά.<br />Ποτέ δεν είναι αργά λένε κι όμως ό,τι συμβαίνει είναι τελεσίδικο. Προσπαθώ να διώξω το άγγιγμά σου από πάνω μου αλλά δε γίνεται. Κι ας έχουν περάσει χρόνια...<br /><br />Ίσως να γελούσα τώρα, αν δε σε είχα γνωρίσει ποτέ. Πρωινό Κυριακής σε ένα ηλιόλουστο δωμάτιο θα γελούσα με χαζά αστεία. Ευτυχισμένη, όπως δε θα γίνω <span style="color:#ffffff;">ποτέ</span>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-115784686534279878?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-1156619180130421812006-08-26T21:58:00.000+03:002006-08-26T22:06:20.140+03:00"I can't have it and you can't have it and we won't get it<br />so don't bet on it or even think about it<br /><br />just get out of bed each morning, wash, shave, clothe yourself<br />and go out into it<br /><br />because outside of that all that's left is suicide and madness<br /><br />so you just can't expect too much<br /><br />you can't even expect<br /><br />so what you do is work from a modest minimal base.<br />like when you walk outside<br />be glad your car might possibly be there<br />and if it is - that the tires aren't flat.<br />then you get in and if it starts - you start.<br /><br />and it's the damnest movie you've ever seen<br />because you're in it--<br />low budget and 4 billion critics<br /><br />and the longest run you ever hope for is<br /><br />one day." C.B.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-115661918013042181?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-1156514557358366732006-08-25T16:20:00.000+03:002006-09-13T17:12:17.346+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5837/3383/1600/P7280102.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5837/3383/400/P7280102.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><strong></strong></div><div align="center"><strong>Bucharest, 23 - 31/7/2006</strong></div><div align="center"><strong></strong></div><div align="center"><strong></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#339999;">Life is <em>now</em>!</span></strong></div><div align="center"><strong></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-115651455735836673?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31325459.post-1153262067386661692006-07-19T01:04:00.002+03:002008-05-19T00:12:47.894+03:00"no telephone, no car, no job, no anything.<br />me and my youth, one time, that time<br />i knew even through the nothingness,<br />it was a celebration of something<br />not to do but only know."<br /><br /><div align="justify">that time...is over...</div><div align="justify">παρουσίασα τη διπλωματική μου σήμερα...</div><div align="justify">πολύ περίεργη αίσθηση όταν ολοκληρώνεται ένας κύκλος και έχεις πάλι μπροστά σου ένα λευκό χαρτί, και άδειες σκέψεις...</div><div align="justify">αυτή τη φορά θα πάρω πολύχρωμες κηρομπογιές...</div><div align="justify">βαρέθηκα τις γκρίζες μέρες...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31325459-115326206738666169?l=ordinary-tales.blogspot.com' alt='' /></div>khttp://www.blogger.com/profile/17389939085593315798noreply@blogger.com0